بخوان ما را

منم پرودگارت ، خالقت از ذره اي ناچيز

صدايم كن مرا

آموزگار قادر خود را ، قلم را ، علم را ، من هديه ات كردم

بخوان ما را

منم معشوق زيبايت ، منم نزديك تر از تو به تو

اينك صدايم كن

رها كن غير ما را ، سوي ما باز آ

منم پرودگار پاك بي همتا ، منم زيبا ، كه زيبا بنده ام را دوست مي دارم ، تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو مي گويد ، تو را در بي كران دنياي تنهايان رهايت من نخواهم كرد.

بساط روزي خود را به من بسپار ، رها كن غصه ي يك لقمه نان و آب فردا را ، تو راه بندگي را طي كن.

عزيزا ، من خدايي خوب مي دانم.

طلب كن خالق خود را ، بجو ما را تو خواهي يافت كه عاشق مي شوي بر ما وعاشق مي شوم بر تو كه وصل عاشق و معشوق هم آهسته مي گويم ، خدايي عالمي دارد.

قسم برعاشقان پاك با ايمان ، قسم بر اسب هاي خسته در ميدان تو را در بهترين اوقات آوردم ، قسم بر عصر روشن تكيه كن برمن ، قسم بر روز ، هنگامي كه عالم را بگيرد نور ، قسم بر اختران روشن ، اما دور رهايت من نخواهم كرد.

بخوان ما را

كه مي گويد كه تو خواندن نمي داني؟ تو بگشا لب ، رها كن غير ما را ، آشتي كن با خداي خود تو غير از ما چه مي جويي بگو با ما چه كم داري عزيزم ، هيچ!!!

هزاران كهكشان و كوه و دريا را و خورشيد و گياه و نور و هستي را براي جلوه ي خود آفريدم من ولي وقتي تو را من آفريدم بر خودم احسنت مي گفتم تويي زيبا تر از خورشيد زيبايم تويي والاترين مهمان دنيايم كه دنيا بي تو ، چيزي چون تو را كم داشت

تو اي محبوب ترين مهمان دنيايم نمي خواني چرا ما را؟؟ مگر آيا كسي هم با خدايش قهر مي گردد؟ هزاران توبه ات را گر چه بشكستي ببينم ،  من تو را از درگهم راندم؟ اگر در روزگار سختيت خواندي مرا اما به روز شاديت ، يك لحظه هم يادم نمي كردي به رويت بنده ي من ، هيچ آوردم؟؟

كه مي ترساندت از من؟ رها كن آن خداي دور ، آن نامهربان معبود ، آن مخلوق خود را ، اين منم پرودگار مهربانت ، خالقت

اينك صدايم كن مرا

با زبان بسته ات كاري ندارم ليك غوغاي دل بشكسته ات را من شنيدم آيا عزيزم ، حاجتي داري؟

بخوان ما را

بگردان قبله ات را سوي ما ، به نجوايي صدايم كن ، بدان آغوش من باز است ، براي درك آغوشم

شروع كن ، يك قدم با تو

تمام گام هاي مانده اش ، با من