سکوت صدای گام هایم را باز پس می دهد.

با شب خلوت به خانه می روم.

گله ای کوچک از سگ ها بر لاشه ی سیاه خیابان می دوند.

خلوت شب آن ها را دنبال می کند

و سکوت نجوای گام هاشان را می شوید.

من او را به جای همه بر می گزینم

و او می داند که من راست می گویم.

او همه را به جای من بر می گزیند

و من می دانم که همه دروغ می گویند.

چه می ترسد از راستی و دوست داشته شدن

سنگدل بر گزیننده ی دروغ ها.

صدای گام های سکوت را می شنوم.

خلوت ها از باهمی سگ ها به دروغ و درندگی - بهترند.

سکوت گریه کرد دیشب.

سکوت به خانه ام آمد

سکوت سرزنشم داد

و سکوت ساکت ماند سرانجام.

چشمانم را اشک پر کرده است.

پ.ن : این روزها فقط به سایه ها فکر می کنم! سایه هایی که بوی کافور می دهند - سایه های پوچ - سایه هایی که همیشه همراهمند حتی در خواب !!!