همه چیز تنها یک چیز است

mak2b — Sun, 28 Dec 2008 21:32:18 GMT

سرد بود . باد می آمد. هیچ کس آن جا نبود . کسی ندید اما خودم دیدم . کسی نفهمید اما خودم فهمیدم .

× کاش , ای کاش عکس کافکا به دیوار نبود , با آن چشم ها ...

- زندگی ماشینی

- مسخ

- تغییر اندازه ی شخصیت !!!

× کاش , ای کاش فلسفه ای که در ذهنم جولان می داد اگزیستنسیالیسم نبود ...

- من انتخاب های خود هستم .

- من آزادی خود هستم !

- حیات انسان در آن سوی دوردست یاس آغاز می شود.

- آدمی فقط در لحظه ی تصمیم واقعا انسان می شود .

- دروغ یک رفتار متعالی است .

× کاش , ای کاش افسانه ی سیزیف کامو بر میز سرد و کثیف کنارم نبود ...

- آغاز اندیشیدن سر آغاز تحلیل رفتن است .

- ما پیش از آن که به اندیشیدن خو کنیم به زیستن عادت می کنیم .

- آن چه موجب بحران می شود همواره کم و بیش مهار ناشدنی است .

- این تنها ظاهرها هستند که می توانند خود را بنمایانند و در محیط احساس شوند .

- انسان برای دستیابی به ناممکن ها است که به سوی پروردگار کشیده می شود و خود می تواند پاسخ گوی ممکن ها باشد .

× کاش , ای کاش ... !

کسی ندید اما خودم دیدم . کسی نفهمید اما خودم فهمیدم زیرا همه چیز با خود آگاهی آغاز می گردد .

خستگی در پایان فعالیت های زندگی ماشینی قرار دارد و مقدمه ایست بر خود آگاهی انسان . خستگی انسان را هشیار می کند , پیامد را بر می انگیزد . پیامد بازگشت ناخودآگاه است به زنجیره ی بیداری حتمی و بیداری در نهایت و با گذشت زمان به خود کشی یا سلامت می انجامد .

mak2b — Sun, 21 Dec 2008 00:29:18 GMT

احساس می کنم که می شناسمت

اما نمی دانم چگونه !!!

اما نمی دانم چرا !!!

می بينم که مرا احساس می کنی

همراه با من گريه می کنی

برايم حاضر به مردن بودی .

می دانم که به تو احتياج دارم

تو را می خواهم

تا تمام دردهايم را فراموش کنم .

در درونت

نمی توانی پنهان شوی .

می دانم که تلاش می کنی

تا کسی باشی که نمی توانی آن گونه باشی

سعی می کنی تا درونم را ببينی

اما حالا تو را ترک کرده ام

قصد نداشتم بروم

از پيش تو

خواهش می کنم سعی کن تا بفهمی ...

دستانم را بگير

دردها را رها کن

درونت را در ياب

تو نمی توانی خودت را پنهان کنی .

می دانم که تلاش می کردی

برای احساس کردن !

پ . ن : می رنجم و نفس می کشم و خيره می شوم و می انديشم و هر چه عميق تر ته نشين می گردم .

پ . پ . ن :

و این منم

زنی تنها

در آستانه ی فصلی سرد

در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین

و یاس ساده و غمناک آسمان

و ناتوانی این دست های سیمانی.

mak2b — Thu, 11 Dec 2008 21:15:33 GMT

سکوت صدای گام هایم را باز پس می دهد.

با شب خلوت به خانه می روم.

گله ای کوچک از سگ ها بر لاشه ی سیاه خیابان می دوند.

خلوت شب آن ها را دنبال می کند

و سکوت نجوای گام هاشان را می شوید.

من او را به جای همه بر می گزینم

و او می داند که من راست می گویم.

او همه را به جای من بر می گزیند

و من می دانم که همه دروغ می گویند.

چه می ترسد از راستی و دوست داشته شدن

سنگدل بر گزیننده ی دروغ ها.

صدای گام های سکوت را می شنوم.

خلوت ها از باهمی سگ ها به دروغ و درندگی - بهترند.

سکوت گریه کرد دیشب.

سکوت به خانه ام آمد

سکوت سرزنشم داد

و سکوت ساکت ماند سرانجام.

چشمانم را اشک پر کرده است.

پ.ن : این روزها فقط به سایه ها فکر می کنم! سایه هایی که بوی کافور می دهند - سایه های پوچ - سایه هایی که همیشه همراهمند حتی در خواب !!!

mak2b — Wed, 08 Aug 2007 15:25:33 GMT

دیگر هرگز به تو سلام نخواهم کرد!چرا که سلام به مفهوم آغاز یک ارتباط است،آغاز یک دیدار،آغاز یک گفت و گو یا آغاز یک نامه،و آغاز ارتباط من و تو همان اولین سلام بود،من هیچ گاه حتی یک لحظه این ارتباط را نگسسته ام که بخواهم بار دگر آن را با سلامی آغاز کنم.تو پس از همان اولین سلام،هر نفس،هر تپش و هر لحظه با منی،بوده ای،هستی و خواهی بود،بنابراین نیازی به واژه هایی هم چون "سلام" و "خداحافظ" نیست،بی پرواتر بگویم،نیاز به هیچ واژه ای نیست و اگر می بینی که می نویسم،حکایت آن است که روح به ناچار برای وجود یافتن در این دنیا،لباس جسم می پوشد و احساس،جامه ی واژه!

آری می خواهم بنویسم،نامه پی نامه.می خواهم تمام اندیشه هایم را تجسم جوهرین بخشم.می دانی!تسکینی خاکی برای رنج های این حضور خاکی یافته ام.

نه قصه می نویسم و نه افسانه.این ها حقایقی هستند که در من رخ داده اند.می دانم که دیگران،در این روزهایی که همه ی زندگی از واقعیت ها و عقلانیت ها آکنده است،رخدادهای درونی مرا چندان که باید و شاید باور نمی کنند.

تو می دانی که این اتفاقات را،همه تجربه می کنند و هر یک به شکلی خاص.می دانی که این اتفاقات را همه باید تجربه کنند و حتی اگر لازم باشد،به خاطر آن،چندین و چند بار به دنیا آیند و از دنیا بروند،چه در هیات نیلوفری در مردابی ناشناخته یا به شکل همین مرد همسایه.حتی به هیات دم جنبانکی در جنگلی دور از دسترس انسان ها و حتی در قالب من یا تو.

زمان زیادی سپری شد،تا من دریابم که برای رسیدن به غایت کمال ممکن خویشتن خویشم،باید در همین زمان و مکان،در همین خاک،به همین شکل و در همین خانواده به دنیا می آمدم و باید همین مسیر را طی می کردم که تا کنون طی کرده ام.

من دریافته ام که اگر انسانی به راستی به دنبال حقیقت باشد،زندگی اش هر چه باشد و عامل هر اتفاقی که باشد،همان زندگی است که او را به حقیقت می رساند.هم اکنون می اندیشم که تمامی تجربه ها لازم بوده اند تا من دریابم که اگر به راستی در جست و جوی حقیقت باشم،همه ی اتفاقات و همه ی اعمالم مرا به آن می رسانند.من دریافته ام بهتر است به جای آن که نیروی خود را صرف فلسفه ی اعمالم و مشخص نمودن مرز میان گناه و ثواب و درست و نادرست نمایم،آن را صرف خالص نمودن نیت ها و پاک کردن احساسم کنم.حتی گاهی نتیجه و اثر روحی یک عمل که بر مبنای معیارهای نادرست و ناپسند است،می تواند به راستی رشد دهنده باشد!حتی لازم بود زمانی تو را خدای من نادیده بگیرم،شک کنم تا هم اینک چنین عاشقانه دوستت بدارم...

کاش واژه ها این قدر فقیر نبودند.کاش واژه هایی داشتیم ناب و عظیم تا این همه گرفتار توضیح و تمثیل و استعاره نمی شدیم...تا به حال هیچ چیز به اندازه ی حقارت واژه ها،مرا تنها نکرده است.گاه با تمامی وجود احساس می کنم آن چه که مرا از دیگری و دیگری را از من دور می سازد تفاوت داشتن و یا خاص بودن اندیشه ها و احساس ها نیست،بلکه ناتوانی واژه ها در میان ماست و هیچ انسانی برای انسانی دیگر قابل فهم نمی شد،اگر احساس در کلمات می گنجید.

من دیگر هرگز به تو سلام نخواهم کرد!!!

دیگرهیچ نیازی به واژه هایی هم چون "سلام" و "خداحافظ" نیست.

mak2b — Tue, 10 Jul 2007 08:52:18 GMT

جاده بیدار است! به راه های نرفته،به رهگذران تعریف نشده،به آمد و شد روزهای کوتاه و بلند،به ستاره های نیمه شب و به ماه وقتی که در سیاهی شب می غلتد،فکر می کند. جاده از اول جاده نبود،یک کوه بود،یا صخره ای بزرگ،یا تپه ای شنی. جاده یک مانع داشت که نمی شد از آن عبور کرد،اما یکی آمد و با برداشتن اولین سنگریزه ها شروع کرد.از دل صخره ها گذشت تا به آن سمتی که می خواست رسید. بعد ازاو،رهروهای دیگر،آنقدرآمدند و رفتند تا خاک سخت،نرم شد.

من و تو از جاده ها عبور می کنیم،برای رسیدن به مقصدی،اما خود جاده به کجا می رسد؟ جاده برای مسافر،یک راهنماست،محل عبور است. جاده برای رهرو،یعنی خواست،قصد و اراده. جاده تصویر خواستن است،شکل رسیدن است. جاده برای مسافر وسوسه ی عبور است،عبور از هر مانعی که دلت می خواهد پشتش،چادر بزنی. جاده برای مسافری که در راه است،یعنی تغییر کردن.وقتی از جاده بترسی،اولین نشانه به شکل تردید و ترس به سراغت می آید و به تو می گوید که رهایش کن،بگذار همین جا که هستیم بنشینیم،اما روح فرمان می دهد "باید کوچ کرد" . گاهی باید از شکلی که ازخودمان می سازیم به سمت بی شکلی کوچ کنیم،تا احساس،نفس بکشد.

من و تو! می توانیم جاده های زیادی بسازیم. جاده ای که ما را به هم وصل می کند از میان تعبیر و تفسیرهای زیادی رد می شود،تا این که عاقبت به حقیقت برسد. برای عبور از این موانع،باید خودت را بشناسی،این که در کجا قرار داری و به دنبال چه چیزی هستی،اولین گام برای شناخت،خواست توست. روح همیشه به دنبال تازه هاست،به دنبال کشف حقیقت و لمس احساس هاست. وقتی روح،سفرخودش را به اعماق آغاز می کند،تنها با دیدن حقیقت و درک آن آزاد می شود.

تو یک مسافری! در حال حرکت مدام به سمت نا شناخته! به دنبال روشنایی درون،حرکت کن. دانایی به دنبال توست تا از طریق تو درک شود. در جست و جوی مدام،راه شکل می گیرد و به اندازه ی همه ی انسان ها،راهی برای وصول هست.

جاده... بیدار است. مسافر به جاده نگاه می کند و این بار جاده هم به مسافر نگاه می کند. نه آغازی هست و نه پایانی!همه چیز در هوای مه آلود گم شده به نظر می رسد. من... هنوز از تو خالی نشدم.هرگز شک نکن،جاده هنوز بیدار است و به تو نگاه می کند. منتظرم باش.

mak2b — Thu, 14 Jun 2007 10:51:26 GMT

ستاره ها هرگز نمی میرند،حتی اگر تیره ترین شب ها از راه برسد. حتی اگر تو خواب باشی و آن ها را نبینی. حتی اگر فرسنگ ها از آن ها فاصله داشته باشی. ستاره ها همیشه زنده اند و می تابند. چه روز و چه شب. مثل حالا که من در نیمه ی روز نشسته ام و نورخورشید همه جا می تابد. اما می دانم در پس این روشنایی،ستاره ها مرا می بینند و می تابند. برای این است که من از ذوب شدن نمی هراسم،اگر بدانم تا همیشه در قلب یک ستاره خواهم سوخت!!!

دراین هیاهوی روزمرگی! صبح تا شب دویدن و شب تا صبح آرمیدن،دراین روزهای تب آلود زندگی مراقب باش،فراموشش نکنی.این لحظه ها کمت نکنند،تا روزی روزگاری زیر این گنبد کبود،تو بحر قصه ی یکی بود،یکی نبود گم شوی. یادت باشد ستاره ای هست که فقط ستاره ی توست. زیر این گنبد کبود اگر فقط یکی بود … یکی دیگر نبود این قصه پیش نمی رفت. این آدم ها جوانه نمی زدند،گل نمی کردند،میوه نمی دادند. تا زمانی که لبهایمان نمی خندند،تا زمانی که هر روز کار ما شکایت از زمانه باشد،تا زمانی که مانند یک مترسک وسط مزرعه ی زندگی بایستیم حتی یک گنجشک هم برشانه هایمان نمی نشیند. این رسم برنده شدن نیست. این ختم بازی است. شادی یک انتخاب است نه یک مدال که کسی آن را بر سینه ات سنجاق کند. هراتفاقی در هستی با نگاه تو معنا می شود.

ستاره ها به من و تو پیغام می دهند. هر ستاره برای ما آدم ها مثل یک نگاه تازه است. ستاره ها در آسمان کنارهم می درخشند وهیچکدام جای دیگری را تنگ نکرده است. بیا من و تو،هر دو،یک نگاه تازه باشیم برای رها شدن ساده شویم. دل زندگی با ما می تپد. خودت را به این همه ستاره که به تو می نگرند متصل کن. اگر کوله بارت سنگین است! اگر خیلی تنهایی،یادت باشد حتی در تیره ترین شب ها،دراوج تاریکی و ظلمت،همیشه ستاره ای است که چشمش به توست. آن ستاره یک پیغام است،یک خبر خوش برای آنهایی که به دنبال نورند. ستاره ها هرگز نمی میرند. حتی اگر تو خواب باشی و آن ها را نبینی.

mak2b — Sat, 05 May 2007 17:34:18 GMT

من رویایی دارم. باورم کن. وقتی باورم کنی ، وقتی در انتها و در ابتدای روز سایه ها محو می شوند ، حقیقت مثل یک خورشید ، بی واسطه می تابد و تو احساس می کنی آزادی و قلبت پر از وسوسه های پرواز است. هیچ احساسی مثل آن لحظه نیست وقتی که تو سنگینی جسمت را رها می کنی و ذهنت بی هیچ تعبیری ، فقط به آن چه می بیند توجه می کند ، آن وقت است که تو نمی ترسی. نه اسیر زمانی و نه در بند مکان. فقط "حضوری" بودن در لحظه لحظه ی حیات.

وقتی برای اولین بار قاصدکی را رها در دست باد دیدم ، وقتی شاپرکی را رقصان در چمنزاری دیدم ، وقتی بر امواج دریا رها بودم ، حالت بی وزنی را میان زمین و آسمان تجربه کردم.

مثل اولین جذبه های عشق ، تو را چیزی از تو ، می رباید و تو می فهمی وزن "من" چه حجم سنگینی داشت. من در یکی از این جذبه ها بود که رویایی دیدم. رها از خاک و افلاک در آن لحظه ی ابدی پرواز را در بیداری تجربه کردم و از آن لحظه به بعد به دنبال آزادی هستم.

وقتی به آیینه نگاه می کنی به دنبال چه چیزی هستی؟ یک خال سیاه که بی اجازه بر روی صورتت ظاهر شده است؟! یا یک بینی بزرگ که باید به فکر کوچک کردنش باشی؟! خطوطی که مزاحم اند و تو را به یاد عبور عمر می اندازند و باید به هر طریقی صاف شوند؟! وقتی به آیینه نگاه می کنی خودت را می بینی یا موهای سفید صورتت را می شماری؟! این چشم ها با تو حرف ها دارند ، اما تو به عمق آن مردمک های خیس نگاه نمی کنی ، تو نمی خواهی خودت را همان طور که هستی بپذیری. آیینه را دوست نداریم چون ما را به یاد معایبمان می اندازد و ما هم می آموزیم وقتی به هر موجودی می نگریم به جای دیدن و پذیرش او ، معایبش را جست و جو کنیم و این رفتار به شکل عادت در همه ی لحظه های زندگی ما حلول می کند و ما را به مرور تلخ و سنگین می کند. کوله باری از قضاوت و پیشداوری همیشه همراه روح ما است.

به من نگاه کن!!!

بیا به دنبال پاسخ نباشیم با هم سفر کنیم. پس چمدان هایت را به زمین بگذار، در این سفر فقط خودت را بیاور. این چهره های مغموم ، این اخم های تلخ و این خستگی های مدام از کجا سرچشمه می گیرند. بیا به دنبال ریشه هایش بگردیم.

به من بگو از صبح تا شب چقدر مجبوری خودت نباشی؟ چقدر مجبوری که احساست را ابراز نکنی؟ چقدر مجبوری کارهایی را انجام دهی که از انجامش لذت نمی بری؟ چقدر می ترسی که "نه" بگویی؟ چند بار برای کسانی هدیه خریده ای که هیچ احساسی از محبت در آن نبوده است؟ چند بار می حواستی گریه کنی و نکردی؟ می خواستی بخندی و نخندیدی؟

این حجم سنگین ، این لنگر ها که بر پای تواند نمی گذارند شب ها مانند یک نوزاد معصوم سر بر بالش بگذاری و به آرامی بخوابی.

به من گوش کن!!!

چرا خوابیده ای؟ بیدار شو و به من توجه کن. بیدار شو...

برای آزاد شدن باید بیاموزی احساست را ابراز کنی. بیاموز که هر انسانی در وجودش ندایی را می شنود که همواره با او سخن می گوید. این ندا ، ندای بیداری است و حلقه ی اتصال انسان به روح الهی است.

همیشه چیزهایی هست که تو را در حصار نگه می دارند و این حصار ها دنیای تو را کوچک و تنگ تر می کنند و نمی گذارند تو آزادی را در فضای بی کران بی مرزی تجربه کنی.

رها شدن از تصور من ، پذیرش هستی و همه ی انسان ها از هر نژاد و قوم و ملیتی هستند. پذیرش هستی با پذیرش فردیت فرد ، آغاز می شود.

رویای پرواز را باور کن. پرواز پاداش کسانی است که به دنبال آزادی اند. وقتی خودت را از فشار بندها ، تصورات نادرست رها کردی ، خداوند به جای تو عمل خواهد کرد. هر عمل تو گامی برای نزدیک شدن به خداست. در آن ساحت یقین وقتی به آیینه نگاه کنی چشم هایت را می بینی و آن مردمک های خیس را که با ندای بیداری با تو سخن می گویند. می شنوی؟ می گوید : من رویایی دارم ، باورم کن. وقتی باورم کنی همه ی مرزها محو می شوند و من می توانم پرواز را تجربه کنم. در آبی محض ، در وسعت بی کران و در زلال مدام ...

mak2b — Tue, 03 Apr 2007 17:58:18 GMT

بخوان ما را

منم پرودگارت ، خالقت از ذره اي ناچيز

صدايم كن مرا

آموزگار قادر خود را ، قلم را ، علم را ، من هديه ات كردم

بخوان ما را

منم معشوق زيبايت ، منم نزديك تر از تو به تو

اينك صدايم كن

رها كن غير ما را ، سوي ما باز آ

منم پرودگار پاك بي همتا ، منم زيبا ، كه زيبا بنده ام را دوست مي دارم ، تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو مي گويد ، تو را در بي كران دنياي تنهايان رهايت من نخواهم كرد.

بساط روزي خود را به من بسپار ، رها كن غصه ي يك لقمه نان و آب فردا را ، تو راه بندگي را طي كن.

عزيزا ، من خدايي خوب مي دانم.

طلب كن خالق خود را ، بجو ما را تو خواهي يافت كه عاشق مي شوي بر ما وعاشق مي شوم بر تو كه وصل عاشق و معشوق هم آهسته مي گويم ، خدايي عالمي دارد.

قسم برعاشقان پاك با ايمان ، قسم بر اسب هاي خسته در ميدان تو را در بهترين اوقات آوردم ، قسم بر عصر روشن تكيه كن برمن ، قسم بر روز ، هنگامي كه عالم را بگيرد نور ، قسم بر اختران روشن ، اما دور رهايت من نخواهم كرد.

بخوان ما را

كه مي گويد كه تو خواندن نمي داني؟ تو بگشا لب ، رها كن غير ما را ، آشتي كن با خداي خود تو غير از ما چه مي جويي بگو با ما چه كم داري عزيزم ، هيچ!!!

هزاران كهكشان و كوه و دريا را و خورشيد و گياه و نور و هستي را براي جلوه ي خود آفريدم من ولي وقتي تو را من آفريدم بر خودم احسنت مي گفتم تويي زيبا تر از خورشيد زيبايم تويي والاترين مهمان دنيايم كه دنيا بي تو ، چيزي چون تو را كم داشت

تو اي محبوب ترين مهمان دنيايم نمي خواني چرا ما را؟؟ مگر آيا كسي هم با خدايش قهر مي گردد؟ هزاران توبه ات را گر چه بشكستي ببينم ، من تو را از درگهم راندم؟ اگر در روزگار سختيت خواندي مرا اما به روز شاديت ، يك لحظه هم يادم نمي كردي به رويت بنده ي من ، هيچ آوردم؟؟

كه مي ترساندت از من؟ رها كن آن خداي دور ، آن نامهربان معبود ، آن مخلوق خود را ، اين منم پرودگار مهربانت ، خالقت

اينك صدايم كن مرا

با زبان بسته ات كاري ندارم ليك غوغاي دل بشكسته ات را من شنيدم آيا عزيزم ، حاجتي داري؟

بخوان ما را

بگردان قبله ات را سوي ما ، به نجوايي صدايم كن ، بدان آغوش من باز است ، براي درك آغوشم

شروع كن ، يك قدم با تو

تمام گام هاي مانده اش ، با من

mak2b — Mon, 19 Mar 2007 08:39:29 GMT

خداوندا در اين سالي كه در پيش است نمي دانم چه تقديري مرا فرموده اي ، ليكن در آغاز طلوع روشن سالي ، كه مي آيد كمك كن تا رها سازم ز خود من كوله بار يك هزار و سيصد افسوس ، هزار و سيصد و اندوه

خدايا مهربانم كن ، تو چشمان مرا با نور خود بگشا ، تو لبخند رضايت را عطايم كن ، بفهمان زندگي زيباست

خداوندا ، تو راه سبز ايمان را نشانم ده ، تو نيكي پيشه ام فرما كه راه حق صبورانه بپيمايم و من هرگز نباشم از زيانكاران

رفيقا ، مهربانا ، عاشقم فرما ، مرا در شط پرمهر گذشتت شست و شويم ده ، تو پاكم كن قرارم ده

كريما ، دست هاي گرم و لبخندي عطايم كن ، تو اي نزديك تر از من به من اينك مرا درياب پناهم ده

عزيزا ، پاسدار حرم هر لحظه ام فرما ، تو ذكرت را عطايم كن كه با يادت دلم آرامشي يابد

حبيبا قدردان خوبي ام فرما ، تو ، گرداننده ي دل ها و چشمانم ، تو اي تدبير بر هر روز و هر شامم ، تو چرخاننده ي احوال اين دنيا بگردان ، حال من را سوي آن حالي كه مي داني

تو آرامش عطايم كن

تو اي آموزگار پاك خوبي ها ، تو راه مهرورزي را نشانم ده ، بگير اين دست تنهاي مرا در دست پرمهرت

طبيبا اي كه نامت مرهم دردم ، شفايي مرحمت فرما ، تو را مي خوانمت اينك اجابت كن مرا اي منتهاي راه رهجويان

تو بر ميناي اين هستي رضا بودن عطايم كن كه من همراه هر سختي بجويم گوهر پنهان و زيباي گشايش را

خدايا مزه ي پاك عطش را بر لبان تشنه ام بنشان ، بنوشان جرعه اي از آن طهور ناب روحاني ، مرا مست مي جام حضورت كن

براي محو تاريكي ، بسوزان جهل من را ، شعله ام گردان مرا در اين سي سودا ، وين سرماي پر سوز و سكوت سايه هاي سرد ، ياري كن و با تدبير پرمهرت سحرگاهان سروش سبز سيماي سعادت ساز ساقي ، هديه ام فرما

خداوندا

چه تقديري مرا فرموده اي اما

براي مردمان خوب اين وادي

عطا فرما ،

هزار اميد

هزار و سيصد آگاهي

هزار و سيصد و هشتاد بهروزي

هزار و سيصد و هشتاد و شش لبخند زيبا را

mak2b — Fri, 09 Mar 2007 20:09:18 GMT

ديروز آخرين روز بود و امروز اولين روز ، همه ي خاطراتم را به گذشته مي سپارم و تنها به لحظه هاي آتي زندگي ام مي انديشم ، ياد تو همچون درختي هميشه سبز با ريشه اي خشكيده در خاطرم خواهد ماند ، ولي افسوس از سرشت اين درخت بلند و استوار كه سايه اش را از رهگذر خسته اي نيمه جان دريغ داشت. تو خاطره ي تلخ ديروز من بودي و من دفتر خاطرات رهگذراني غريبه كه تشنه لب آمدند و تيشه به دست برفتند ، آري من درختم ، درختي كه همچون همنوعان خود در فصلي سرسبز است و در فصلي دگر برگ هاي خشكيده اش را با دست خود رها مي كند ، و در انديشه ي زايش و رويشي دوباره به خواب فرو مي رود ، من فرزند بهارم ، بهاري كه سمبل رويش و سرسبزي است ، و در آستانه ي فصلي گرم ، بارها و بارها متولد خواهم شد ، دوباره برگ و بار خواهم داد و پرندگان آوازخوان را در بر خويش خواهم گرفت ، اين بار با قامتي چنان استوار كه هيچ تيشه به دست به ظاهر تشنه لبي در سايه ام نتواند بياسايد !

...

آنان كه بيد مجنون هستند ، در سخت ترين بادهاي روزگار ، همچون عمارتي مستحكم و پابرجا ، در برابر شلاق هاي آسماني ، تواني خارج از حد تصور خواهند داشت و ضربه هاي آذرخش جان سوز را به آساني تحمل خواهند كرد ، چرا كه افتاده ترينند و بس !!!